CPTSD



  CPTSD



Complex Post Traumatic Stress Disorder


Onderzoek naar de effecten van huiselijk geweld, drankmisbruik,misbruik , gedwongen uithuisplaatsing. 


Het duurt jaren voordat je ontdekt dat  wonderlijke soms enge gedragspatronen samenhangen met de vroege jeugdjaren. Dat is een zeer geleidelijk proces met plotseling uittreden, bevriezen en of splitsen. 


Eerst  de feiten:


- periode van sexueel misbruik met voor mijn leeftijd (8,9 jaar) droge orgasmes, penetratie, geheim bondgenootschap voor twee avonden/nachten in de week.


-moeilijke stoelgang: geronnen bloed, smerig ondergoed.  In de ogen van mijn vader hadden we een geheim bondgenootschap. Mijn moeder was afwezig en bleef soms een hele nacht weg. Toneelvereniging, cafe bezoek.


-opeen serieus moment wist mijn vader te vertellen dat hij als de pater familias de plaatsvervanger was van God op aarde. Zoiets.


-na de ontdekking van het misbruik: geen emotionele opvang van mijn moeder, meer een aanhoudend stilzwijgend verwijt wat ze overdroeg door mijn toenadering af te wijzen. Ze heeft nooit met mij op latere leeftijd hierover gesproken en/of mij er iets over gevraagd.Nooit met haar gesproken over wat er gebeurde.

Nooit een woord erover maar altijd over haar verdriet en woede. Die stilte is vernietigend.


-de huisarts belt justitie en hierop volgt uit huisplaatsing. Voor mij een periode van meer dan twaalf jaar. Ik had OTS tot achtien jaar en mocht soieso van Justitie niet naar huis.


-oplast van de kinderrechter moest mijn vader het huis verlaten. Hij nam van mij afscheid. Ook hij heeft mij nooit aangesproken over het misbruik, geen berouw, geen spijt, het was allemaal niet zijn schuld want ook zij ( mijn moeder) verdiende het op haar rug. Zoiets.




Effecten

Het lichaam onthoudt alles



-bevriezen: verstijfd stilzitten, staren, blanco hersenactiviteit. Kon lang aanhouden.


-automutilatie: vel afscheuren van handen en voeten jarenlang om de pijn te voelen.


-angstaanvallen, op mijn hoede zijn, niet willen praten. Nooit vragen beantwoorden, altijd zelf vragen stellen aan de ander.


-continu op zoek naar herbeleving


-door de stad zwerven, nachten doorbrengen buiten.


-triggers: Kerstmis, het Ave Maria van Schubert


-triggers: Jazz en Dixieland muziek: Schlafe mein Prinzchen. Mijn vaders favoriet.



-angsstoornis: controleer altijd de sloten. Voetstappen, geweld, geschreeuw, fysiek geweld.


-continu herbeleving: flashbacks. Beelden van het bed, de blik van verstandhouding van mijn blote vader smorgens toen we de hele nacht in het het ouderlijk bed hadden geslapen. Beelden van mij op de wc, het bloed en push in mijn ondergoed.


-ik scheur plukjes behang los.


-voor langere tijd problemen met mijn sluitspieren en moeizame stoelgang: omdat het pijn deed ging ik als kind zolang mogelijk niet naar de wc. Dat was nog in de periode van de lagere school.


-bedplassen bleef plus minus tot 14 jaar.



-dissocieren: de binnen en buitenkant: terwijl ik in mezelf bezig ben met wat er om me heen gebeurdt hoorde ik mezelf praten met mensen.. Ook bij lange afstanden in de auto raakte ik het contact met de werkelijkheid kwijt en kon mijn bestemming niet vinden. De trein voor grote afstanden is ook een trigger om te splisen.


-sex met bekende en onbekende mannen die mij vrouwelijk vonden (?).


-het meest confronterende moment als mijn vrouw zegt dat ik versteend praat als een kind en willekeurig handelde zoals mijn vader me had geleerd. Die ontdekking maakte me woedend. Dat was het ergste.


-datzelfde gebeurde in een hotel. Die man begreep uiteraard totaal niet wat ik bezielde.


-werd tijdens het liften vaak gevraagd om mee te gaan naar een hotel.


-in een commune met veel drank op door twee mannelijke communeleden verkracht.


-Ik begreep die aandacht van mannen niet en toch vond ik het prettig, verwarrend. De hand op mijn knie, mijn veleidingsakt, de dwalingen door de stad om begeert te worden. Wat is bewust, onbewust.


-constant alertheid bij mensen, vertrouwend op mijn intuitie.


-geen gevoelens van schaamte of schuld.


Wat ik ervaar als vernietigend is het totale ontbreken van opvang, troost, bescherming, begeleiding: noch van mijn ouders, bij de kindertehuizen, voogd, pro juventute. Daardoor is het verdriet bijna onverdraaglijk. Mijn ouders die elkaar voor het leven hebben gehaat, vroegen mijn aandacht en begrip voor hun woede en verdriet. Ze vroegen niet naar mij. Ik luisterde naar hun pijn. Stelde vragen.


-hierdoor is sprake van terugkerend verdriet en door triggers heftige huilbuien.


Zie ook: Bessel van der Kolk op You Tube.

En ook de website van Peter Jan Schouten over zijn boek Traumaseksualiteit. Geschreven voor mannen met misbruikervaring. Een aanrader. (Bol.com)