Verwerking en Herstel

 

Een verwerkingsproces is voor iedereen anders, maar het zou kunnen, als ik het hierna verder beschrijf, dat er toch herkenningspunten inzitten.

Een belangrijke belemmering om aan het proces te beginnen was voor mij: angst. Angst voor wat er boven komt, angst voor eigen reacties: woede, verdriet, pijn. Angst voor de reacties van anderen. In die volgorde. Een belangrijke motor voor het proces is het behoud van een relatie, de koppigheid om het niet alsnog te verliezen, de wil om er beter uit te komen dan de dader. Naar mijn idee was er een volgorde in het verwerkingsproces: eerst de beelden, hardnekkig en opdringerig, terugkerend. Dan de woorden: uitleg geven aan de beelden: wat zie je. Dan de emotie. Sommigen schrijven een boek, anderen vertellen het verhaal in eigen woorden, hun eigen waarheid. Voor mij was het schilderen. Dag in dag uit kwamen de beelden langs. Ik kocht een ezel, olieverf en doek. En begon.

  • Om te beginnen: de beelden. De beelden van vroeger dringen zich op, verwarren. Ze zijn zichtbaar te maken door ze te tekenen, schilderen. Maar dan wel in een veilige omgeving, waarbij niemand over je schouder meekijkt. Het lijkt een obsessie. Nachtenlang doorgaan, drinken en roken: het moet. Iemand, vertrouwd, vraagt naar de betekenis, geeft eigen interpretaties, leest de dagboeken, praat, vraagt.
  • Het wonder van de natuur: het lichaam houdt ermee op, een burn-out. Huilbuien en vervolgens stilzitten op een stoel en niet meer bewegen. Geen kant op kunnen. Dapper verzet gepleegd, maar het is gewoon op.
  • Volgende stap: op onderzoek. Familie opzoeken, praten over vroeger, dat wil toch iedereen graag. Wie is wie en wat is er van die geworden, leven ze nog, wonen ze ergens, is er meer over bekend. Informatie verzamelen: wat weet de familie over vroeger, was het bekend, wisten ze wat er speelde, wat deden ze, wat deden ze niet. Wat vonden ze van mijn vader, wat deed hij.
  • Opzoeken en fotograveren van plaatsen: school, huis, straat, slaapkamer, zitkamer, gangen, oneindig veel gangen en grote deuren die nu zo klein zijn.
  • Een afspraak met pro-juventute: dossier inzien, echtscheidingspapieren, rapporten van de jeugdbescherming, voogden. Geen bewijzen. Ik mocht de stukken niet zelf inzien. De mevrouw van Juventute las ze voor. Ze citeerde getuigenverklaringen maar weigerde te vertellen van wie die waren. Ik snap het wel, ik zou ze mischien hebben vermoord. Ze kende me niet. Psychiatrische rapporten.
  • Afspraken maken en sessies houden met psychiaters. Het is moeilijk meteen iemand te vinden die goed is, de juiste toon, de juiste vragen. Een eigen mening hebben. Ik weigerde mijn ouders te veroordelen. Nutteloze aktie. Ik wilde hun verhaal. Mijn moeder schreef haar levensverhaal en stopte haar schrijven in het jaar dat ik werd geboren. Schoot niet op. Ze wou niet verder vertellen.
  • Het gevecht aangaan met als inzet het behoud van de relatie, herstellen van een vertrouwensband.
  • Het bijhouden van een dagboek, altijd nuttig om iets meer te begrijpen. Na de beelden dus veel woorden, maar nog geen diepe put.
  • Belangrijkste getuige: mijn zus. Wat zij wist te vertellen ondersteunde mij beelden.
  • Mannenverwerkingsweekends onder leiding van Chris Wijne. Daar is de put geopend en dat moest drie keer gebeuren. Het moest eruit, alles moest eruit. En verdraaid het werkte. De wereld was niet vergaan. En mijn bewondering voor Chris. De weekenden werden georganiseerd door de VSK. Chris Wijne is in 2001 overleden. Ik heb een diepe bewondering voor de wijze waarop hij leiding gaf aan het proces.

Ik geef hierbij twee verslagen die ik zelf heb geschreven. Ze zijn gepubliceerd in het blad van het VSK in 1996.

Dit was het eerste verwerkingsweekend. Ik heb hierna nog aan twee weekends deelgenomen. Het heeft een diepe indruk nagelaten.

Uiteindelijk heb ik een verhaal. Een verhaal dat ik kan delen met anderen in een veilige omgeving. In 1996 ben ik begonnen met deze website. Een website die ik kon onderhouden en aanpassen en mij het gevoel gaf dat dit mogelijk voor anderen een steun zou kunnen zijn.Er zijn meer negatieve dan positieve reacties langsgekomen. In Frankrijk was er een heftige discussie of dit wel kon. Voorstanders wezen erop dat deze vorm van verbeelden een verwerkingsproces was. Anderen vonden het niet kunnen. Pinterest, waar veel mijn werk was gepubliceerd, sloot plotseling mijn account zonder nadere toelichting.

De negatieve kanten hebben nu ook positieve kanten en op later leeftijd zijn ze te omschrijven als wijsheid. En dat is het ook. Beter geinformeerd, beter begrip, beter inzicht in al die verhalen die langskomen. Nu blijkt ook dat op alle scholen en internaten die door mij zijn bezocht en de instellingen waar ik op verzoek van de jeugdbescherming te gast was, sexueel misbruik heeft plaatsgevonden. Verhalen die tot ons zijn gekomen via de commissie Deetman, de commissie Samsung. Ik kan mijn ervaringen doorgeven, delen met anderen: productief maken.

Daarmee is de cirkel rond.

 

 

 

Terug naar de Vorige pagina: Terug naar Welkoms pagina: Naar de Herstel pagina:

 

SiteLock