Korte Verhalen

 

 

Dotteren 1

Waarschijnlijk een hartaanval, zei de dokter in Nieuw Zeeland. Later bleek dat er sprake was van een ernstige vernauwing in de twee kransslagaders en eenmaal terug in Nederland moest daar eerst onderzoek naar worden gedaan en vervolgens werd er gedotterd. Voor het eerst van mijn leven deed ik ervaringen op met ziekenhuisopnames. Korte periodes gelukkig: twee keer niet langer dan 2 dagen. Toch stof tot nadenken.

De dokter zei dat ik nog te jong was. En inderdaad , ik kwam op zaal veel mensen tegen die veel ouder waren dan ik. Een paar gegevens zijn relevant. Ik heb dertig jaar gerookt en krijg gewoon het advies om daarmee te stoppen. Niet meer en niet minder en dat had ik zelf ook wel bedacht. Een te hoog cholestrol: daar gaan we wat aan doen. Minder vet eten. Meer bewegen. Kunnen we ook wat aan doen.

Verder werd alles technisch opgelosd. Het dotteren was een succes en ik reageerde goed op de medicijnen. De enigen die niet blij waren , waren mijn huisarts en mijn verwanten thuis. We doen onderzoek naar oorzaak en gevolg. Allereesrt: het zit in de familie. Voorzover ik kan nagaan ben ik de derde generatie die aan vaatvernauwing lijdt (angina pectoris). Mijn vader heeft drie hartaanvallen gehad en de laatste twee waren fataal. Hij is drie en zestig geworden. Liep jaren in de WAO. Mijn Opa had er ook last van , maar die is dik tachtig geworden.

Nu ben ik dus aan de beurt. Een psychiater vertelt via de krant dat mensen met een PTSS zo rond de leeftijd van 54 gaan omvallen. Mijn psychater zei dat als je ouder wordt het trauma erger wordt, alles komt in details terug. Cholestrol verlagende medicijnen verhogen de kans op kanker (!), een te laag cholestrol versterkt depressiviteit en suicidale neigingen en een te hoog cholestrol leidt uiteraard tot nieuwe vernauwingen en dus tot een hartaanval.

Wat nu ? Mijn huisarts die weet dat de eerste 16 jaar van mijn leven als tropenjaren moeten worden aangemerkt, vindt dat ik er te luchtig mee omga en maakt zich bezorgd, net als de geliefden om mij heen. Ik kan u zeggen: ik ben er nog niet uit. Tussen mijn depressieve momenten door, neig ik naar het Carpe Diem en zie wel. Het komt gewoon neer op: niet roken, matig of helemaal niet drinken, vetvrij eten en vooral genieten. Een gigantische breuk met de afgelopen jaren.

Geloof me: ik doe mijn best, ik ben tenslotte nog veel te jong.

 

maart 2001

 

 

WAO 2

Het was niet de bedoeling, maar het is er toch van gekomen. Na die eerste hartaanval in Nieuw Zeeland, het succesvolle dotteren en de angst voor herhaling, bleek ik niet meer in staat te zijn om mijn eigen come back te organiseren. Ik heb het wel geprobeerd voor vier maanden. Maar wat bleek: mijn creativiteit was weg, praten over nieuwe perspectieven, nieuwe mogelijkheden, oplossingsgericht denken, ik kreeg het niet meer voor elkaar. Ik vergat afspraken, vergat rekeningen te sturen , het kwam mij alles als buitengewoon oninteressant voor. Ik kon mij niet meer concentreren en tegelijkertijd nam de angst toe. Het was mij jarenlang gelukt om een werk-persoonlijkheid op te bouwen waarin ikzelf domweg kon geloven. Maar die werk-persoonlijkheid was er opeens niet meer. Een deel van mijn overlevingsstrategie was gebasseerd op mijn behoefte om nodig te zijn voor " de ander". Daar heb ik veel voor over gehad. Niets was te dol, alles was mogelijk. En nu ik gestruikeld ben, is de prijs te hoog. Wat eerst een overleving was, is opeens een bedreiging. De angst berust op het idee dat iedereen in mijn omgeving erachter komt dat mijn zijn een spel was en mijn niet zijn een verlangen.

Een diepe vermoeidheid glijdt over me heen. Ik zou alleen maar willen slapen. Alle energie om maatschappelijk aanvaardbaar te leven, in weerwil van het verlangen om er niet te hoeven zijn, levert uiteindelijk een ziek lijf op. Ik heb geen spijt van alle energie om maatschappelijk aanvaardbaar te leven want het heeft veel opgeleverd waar ik tot de dag van vandaag plezier aan beleef, dat is niet het probleem. Ik heb moeite om te accepteren dat ik mijn grens heb bereikt en nieuwe vormen moet zien te vinden.

In de tijd dat ik lotgenoten trof in de mannenweekends trof het me dat velen in de WAO zaten. Ik dacht toen: ik niet, ik maak het af. Mooi niet dus. Voor de tweede keer in mijn leven, haakt mijn lijf af. Houdt het voor gezien en laat mij met de brokken zitten. Oke, het is niet anders en ik moet toegeven , ik wil er nog wel een tijdje in rondhuizen.

Overigens: tot mijn stomme verbazing bleek de keuringsarts een verband te leggen tussen mijn ziekte en mijn verleden. Wat mij trof was het gevoel te worden geaccepteerd. Ik hoefde niet te vechten, te overtuigen. Ik heb altijd de neiging gehad om mijn problemen te verkleinen, te bagatelliseren, het een niet in verband te brengen met het andere. Ik mocht er zijn met mijn verhaal en niemand keek er van op.

Ben ik blij? Nee. Ik ben moe.

 

april 2002

 

 

Kerst gezelligheid 2

De kerstdagen komen er weer aan. Stof tot nadenken. Mijn moeder was vroeger in voor gezelligheid.. Ze zei: "De kerstdagen zijn gezellig." Dat klonk als een imperatief. Geen ontkomen aan. Ik heb een foto waar we opstaan: mijn broertje, zus , ik en mijn moeder. Mijn vader maakt de foto. Ik herinner me niets van mijn vader. Wat ik ook doe ik kan zijn gezicht niet uittekenen. Ik zie alleen zijn streepjespak, zijn handen met lange vingers, zijn sigarettenaansteker, zijn sigarettenpakje.

Niet zijn gezicht. De gezelligheid staat voor angst. De gezelligheid is net als het weer : wisselvalig. We gaan naar de nachtmis. Mijn moeder gaat eerder weg om het ontbijt klaar te maken. Dat is voor mij het mooiste moment. De kaarsjes in de boom. Een weldadig gevoel. De volgende dag is dat over. Mijn moeder werkt de hele dag in de keuken om het kerstdiner te maken. Mijn vader drinkt. Mijn moeder drinkt. Wisselvallig. De gezelligheid begint iets dwingends te krijgen, dus wij kinderen houden ons klein. We zingen bij de boom. Mijn vader maakt de foto. Het klinkt vals ook al doe ik zo mijn best om de toon te houden als aanstormend sopraantje.De herdertjes liggen aan diggelen. En ik eet teveel ommijn moeder gerust te stellen. We bezoeken de volgende dag de verplichte kerststal in de kerk. Maar dat is al tweede kerstdag. Nog erger dan de eerste. We zitten te dicht op elkaar in een te kleine ruimte. Ze worden dronken en prikken in mijn rug om te zeggen dat ze van me houden. Ik vertrouw het niet. De dag eindigt in het stuk slaan van de borden, geschreeuw en gehuil. We liggen in bed en luisteren naar het Ave Maria. Te hard.

Mijn vriendin zegt: met de kerst wordt het gezellig.

Wil je proberen om contact te houden ? Als ze dat zegt word ik woedend. Natuurlijk houd ik contact. Maar zegt ze, dan moet je niet het Ave Maria draaien. Weer een woede aanval. Het is mijn muziek. Nee zegt ze , het is slachtoffermuziek. Dat doe je maar als je alleen bent. Weer een woede aanval. Ik draai wat ik wil, mijn oude muziek waarbij ik wil huilen. Doe je maar al je alleen bent.

En als de kerst nadert. Ze zegt : ik heb geen contact met je. Je huid is star en ongevoelig , waar ben je ?

Weer die woede aanval. Ik ben er toch ? Je bent er niet. En wat dan nog, ik doe de boodschappen, praat en tuttel.

Nee. je zit niet in je gevoel.

De tranen komen. Ik zit in mijn hokje en ik durf er niet uit.

Het is goed, zegt ze. Mag ik erbij komen ?

 

december 2000.

 

Anorexia 2

Nadenken over Anorexia. Schijnt ook bij mannen voor te komen.

Nou moet ik even diep graven. Ik heb de neiging om de dingen klein te zien als het mijzelf betreft en de dingen groot te zien als het anderen betreft.

Het effect van incest, oftewel de scripts in mijn persoonlijk leven zijn desastreus. Laat ik er een paar noemen:

  1. Er is een enorm schuldgevoel en in mijn geval ook zondebesef. Ik ben het dus niet waard om van te houden. Alle ontkenningen van dat er iets aan de hand zou kunnen zijn , zijn evenzovele leugens. Leugens vormen de moter om het rad te laten draaien.
  2. Er is een grote angst om woede te tonen. Hoewel die woede gerechtvaardigsd is, is die woede destructief, vernietigend. Alles wat mij lief is zal worden vernietigd.
  3. Dat heeft ook te maken met de angst voor intimiteit. Het verlangen naar initimiteit en de angst daarvoor zorgen voor een draaikolk waarbij alle deurtjes naar de oplossing van het conflict in de hersenpan worden geopend. Elke vorm van balanceren is onacceptabel: overgave of sterven is de keus.
  4. Incest heeft tot gevolg dat iedereen die beweerd dat mijn lichaam mooi is, aantrekkelijk, erotisch, door mij niet word geloofd en dat ik in reactie daarop dat lichaam onaantrekkelijk maak: door niet te eten ( het Sint Franciscus syndroom), door veel te drinken ( het Bacchus effect), door het niet te verzorgen ( het zwervers-verlangen), door het uiteindelijk te vernietigen (indirecte zelfmoord).

Het is natuurlijk weer zo'n massieve paradox door aan de ene kant een sterke overlever te zijn en aan de andere kant te balanceren op de afgrond van zelfdestructie.

Het is zo een voudig om te zeggen dat je zelf een beslissing kunt nemen: als je alles van voor en achteren hebt doorgekeken , doorbeleefd en besproken, dat je dan voor jezelf de beslissing kunt nemen: oke het is genoeg. Het is wel goed zo, ik doorbreek het cirkeldenken in mijn hoofd, de dagelijkse flashbacks, stop de video en vanaf nu ben ik gelukkig.

Anorexia is een paradox: de spiegel van een mooi, aantrekkelijk slank lichaam en de werkelijkheid van een uitgeteerd, dodelijk vermoeid zijn. Zijn of niet zijn en er zit niets tussen en er is nooit evenwicht en de beweging tussen die twee is dodelijk vermoeiend.

 

november 2001

 

De boekhandel 2

Spijbelen. Als het doek dicht valt om een uur of twee drie , verlaat ik het werkpand en wandel de stad in. Ik weet natuurlijk heus wel wat er gaat gebeuren, maar geef me daar aan over. Langzaam aan raken " we" in trance. Wandelen rustig en kijken rond terwijl de omgeving in afstand raakt en ik mezelf hoor praten als anderen ons aanspreken. Het lijkt een spelletje. Het rondje leid natuurlijk naar de boekwinkel.

Er zijn verschillende etages. Eerst de romans, daarna theologie, daarna de kunstboeken, het antiquariaat en vervolgens , ontspannen lopend het kleine hoekje met de boeken over incest. Zijn er nieuwe boeken over mannen, jongens ? Meestal niet, bijna nooit niet. Eigenlijk helemaal niet.

Kopen doe ik niet of het moet een impuls zijn. Thuis zijn er verschillende plankjes. Om precies te zijn twee. Het ene plankje heet het "traumaplankje". Daar kan niet zoveel meer bij. Het beste boek is dat van Dijkstra. Er komen veel boeken uit: kinderen met een incestverleden. Kinderen van gescheiden ouders. Kinderen met een psychiatrische ouder. Kinderen die worden ontvoerd. Kinderen van gescheiden ouders. Kinderen die uit huis zijn geplaatst. Pesten op school.Geloof en incest, kostschoolkinderen, stalkende vaders. Het plankje is vol dus ik moet secuur zijn, keuzes maken.

Helaas komen we daar niet aan toe. Trouwens de boekjes over jongens en mannen zijn beperkt. Rustig aan dus. We willen ze overigens ook niet allemaal lezen, want het komt over het algemeen wel op hetzelfde neer. Van het incesthoekje naar de videofilms. Thuis hebben we een plankje met " verdrietige jongetjesfilms" . Voor mij, voor ons. De beste film is " the boys of Sint Vincent". Canadees. De combinatie kostschool en seksueel misbruik is niet mijn ervaring, hoewel ik dat van anderen wel weet, jaren na dato. De beelden zijn intens en het tweede deel is zeer pakkend en herkenbaar: de nachtmerries en het willen zwijgen. De laatste tijd vermijden we de incestfilms op tv. Het is een trigger, tenzij ik gewoon zin heb om te huilen. Mozart wil ook wel helpen of bijvoorbeeld " The ChoirBoy". Huilen helpt, lucht op en ik mag. Het is heerlijk om te mogen.

Terug van mijn wandeling moeten we afscheid nemen van elkaar. Het gaat steeds beter. Vroeger bleef ik er dagen in hangen maar nu kom ik sneller terug in het hier en nu. Nu is het een spelletje waar ik me heerlijk aan kan overgeven maar waar ik ook weer uit kan terugkeren als ik wil. Dan neem ik afscheid van daniel, jonathan en kameraad, mijn dagboek vrienden, doe boodschappen en ga koken.

Een heerlijke wandeling naar de boekwinkel.

oktober 2000

 

 

 

   

 

 

 

 

SiteLock