Herkennen

1-13 jaar

 

Veel mensen vragen zich altijd achteraf af, waarom ze het misbruik niet hebben gezien. Of ze signalen over het hoofd hebben gezien, of er eigenlijk signalen zijn geweest. Ze zijn er, ze zitten verstopt in het gedrag. Het moment van bevragen begint als zich een patroon ontwikkeld, een scheiding tussen oud en nieuw gedrag. Was er iemand die ik kon vertrouwen? Een oom, tante, mijn moeder, leraar, de pastoor die cathechismusles gaf? Ik volgde mijn intuitie: nee. Later werd ik benaders door iemand die opdezelfde school had gezeten. Hij was sexueel misbruikt door een van de leraren.

De drie fases: tot 13 jaar, volgende pagina tot 19 jaar, en daarna vanaf 19 jaar.

Er zijn een aantal symptomen aan te geven. Tot pakweg dertien jaar. De kinderrechter had besloten dat ik naar pleegouders zou gaan. Geen idee waarom. Ik wilde naar het Seminarie. Daar gaf de kinderrechter uiteindelijk toestemming voor.Op dat moment had mijn moeder een twee-kamer woning. Mijn vader kwam niet in aanmerking. Dat staat nergens gedocumenteerd. Ik geloof het maar.

Symptomen:

  • verlies aan concentratie, wegdromen, afwezig zijn. Tot op de dag van vandaag worstel ik met beelden, data, jaartallen. Het moet allemaal hebben plaats gevonden vanaf 8 tot 10 jaar. Ik heb geen namen van mijn klasgenoten, leraren. Ik keek naar buiten. Ik rende naar school, ik rende terug.
  • spijbelen, slechte schoolprestaties. Ik heb een middag gespijbeld en zo onhandig dat iedereen het wist.
  • jezelf onzichtbaar maken, niet opvallen.
  • niet aangeraakt willen worden.
  • bij gym niet onder de douche gaan. Ik kan me niets herinneren van Gymnastiek. Laat staan douche.
  • gymkleren aanhouden, niet omkleden.
  • zwemkleding aanhouden, niet omkleden.
  • vuil ondergoed, bloed, korsten. In mijn geval was het ook de huisarts en misschien niet eens voor de eerste keer, die mijn moeder vroeg of ze wel in de gaten had, wat er aan de hand was en of ze het wel wilde zien!
  • hoofdschudden, bonken tegen de bedspijl. Een manier om in trance te raken, gevoelloos.
  • lange tijd niet naar de wc kunnen. Het idiote is dat ik er alles aan deed om dat te verbergen. Ik hield het vol tot het niet meer kon. Het blijft me verbazen dat mijn ondergoed geen bellen deed rinkelen. Tijdens een jeugdkamp in de zomer hield ik weer alles op. Iedereen liep bij me weg. Uiteindelijk hield ik het niet meer en de juf nam me mee naar de barakken waar ik alles uit moest doen, mezelf wassen, schone kleren aan. Ik neem aan dat ze het heeft doorverteld, niks over gehoord.
  • bedplassen. Lang volgehouden. Bedplassen werd bestrafd in het kindertehuis. Het laken werd omhooggehouden en de dader moest zich melden. Vuil ondergoed moest op de cour zelf worden schoongemaakt, het resultaat gecontroleerd.
  • gepest worden op school, achterna gezeten worden. Vaak stonden ze me buiten op te wachten. Mijn moeder zei, dat ik er op los moest slaan met mijn schoen. Maar ik was bang dat ik die dan kwijt zou raken.
  • het gevoel anders dan anderen te zijn. Ik kom uit een RK-gezin, mijn vader uit een orthodox RK-gezin. Hij heeft daar geleerd dat de vader, man in huis, in de opvoeding plaatsvervanger was van God. Hij zou mij herscheppen naar zijn beeld en gelijkenis. Denk ik. Mijn moeder zei later dat hij met verkeerde vrienden omging. Mijn oom zei dat ook. Mijn vader had een dubbele agenda.
  • verantwoordelijksheids gevoel voor de andere kinderen in het gezin.
  • behulpzaam zijn.
  • hopen dat je ouders je zullen missen als je sterft. Veroorzaakt door het totaal gebrek aan veiligheid.
  • denken dat je niet oud zult worden. Ik liep met steentjes in mijn schoen om de pijn te voelen. Absurd. Ik had dat gelezen in een boek waarin de hoofpersoon uiteindelijk sterft.
  • dat jezus je redt en je een speciale missie hebt in dit leven. Dit was een droom en die herhaalde zich. En ik dacht
  • dat lijden misschien ergens goed voor was, maar je weet niet waarvoor.
  • met opgetrokken knieen slapen in bed. Als ik terug was gekomen, vertelde mijn zus, lag ik altijd te huilen in bed.
  • bovenmatige belangstelling voor sex.

Bij een aantal symptomen in dit rijtje kom ik uiteindelijk toch bij een hulpverlener terecht, de huisarts dus. Die belt de kinderbescherming. En dan begint de bal te rollen. Tegenwoordig ligt de rol van klokkenluider ook bij de leraar op school, de gymleraar, de zwemleraar, de voetbal-coach, de juffrouw van de creche, enz. Er is een telefoonnummer. Je kunt anoniem bellen. Het probleem herkennen bij jongens is echter een probleem.

 

Terug Welkom pagina Herkennen Vervolg 13-19 jaar

SiteLock